ClassnoDaikirai Vol.7

1. ภาพประกอบ 2. คํานํา 3. บทที 1 4. บทที 2 5. บทที 3 6. บทที 4 7. บทส่งท้าย 8. คําหลัง บทนํา ชิเซย์ตืนขึนเมือแขนของไซโตะโอบกอดเธอไว้ พวกเขานอนอยู่บนเตียงควีนไซส์สุดหรูของเธอ ซึงเป䧔นส่วนหนึงของห้องทีงดงามและใหญ่เกินไปสําหรับเด็กหญิงอายุ 7 ขวบอย่างเธอ ตู้ลิ䧏นชักสีขาวราวหิมะตั䧏งอยู่ตามมุมห้อง พร้อมกับโต๊ะเครืองแป䧎งสีขาวและเฟอร์นิเจอร์อืนๆ อีกมากมาย ร่างเล็กของชิเซย์สวมชุดสีแดงทีเย้ายวน ทําตัวราวกับเจ้าหญิงแห่งคฤหาสน์นี โดยธรรมชาติแล้ว สิ䧊งนั䧏นก็เหมือนกันไม่ว่าเธอจะไปทีไหน ตั䧏งแต่ช่วงเวลาทีเธอถูกนําเข้ามาในโลกนี เธอก็เป䧔นทีรักของทุกคน ความงามอันน่าอัศจรรย์ของเธอได้รับการชืนชมจากใครก็ตามทีได้เห็น พร้อมทีจะตามใจเธอได้ทุกเมือ ทุกสิ䧊งทีเธอต้องการ เธอสามารถได้รับอย่างง่ายดาย -แต่สิ,งทีชิเสะต้องการมากทีสุดคือ... เธอค่อยๆ ใช้นิ1วลูบแก้มของไซโตะทียังคงหลับใหลอยู่ เนืองจากวันนีไม่มีเรียน เธอจึงชวนเขามาทีบ้าน กินข้าวเทียงด้วยกัน อาบนําด้วยกัน และงีบหลับด้วยกัน แน่นอนว่าไซโตะไม่ได้ปฏิเสธคําขอนี จากนั1นเธอก็ขยับขึนมาเล็กน้อยเพือใช้ลิ1นเล็กๆ ของเธอเลียทีคอของเขา -รสชาติไม่เหมือนเขาเลย น่าจะเป6นเพราะพวกเขาอาบนํามาก่อนหน้านี รสชาติของเหงือทั1งหมดของเขาถูกชะล้างออกไป เธอเสียดายทีไม่ได้ลิ1มรสก่อนอาบนํา "พวกเธอสองคนสนิทกันจริงๆ นะ" ประตูห้องเป]ดออก โดยเรโกะ แม่ของชิเซย์แอบมองเข้ามา "ช่วยเคาะประตูหน่อยได้ไหม? นีคือช่วงเวลาส่วนตัวของเรา" "โอ๊ย ฉันขอโทษจริงๆ นะทีรัก" เรโกะหัวเราะคิกคักเมือได้ยินคําพูดของชิเซ "ถ้าอยากอยู่กับเขาขนาดนั䧏น ทําไมฉันไม่รับเขาเป䧔นลูกชายล่ะ? ใช้ทนายของฉันกดดันพ่อแม่เขา มันจะง่ายมากทีจะต้อนรับเขาทีนี" "การบังคับเขาไม่ดีนะ ชิเซอยากเคารพอิสระของพีชาย" "สิ䧊งทีสําคัญคือความต้องการของเธอเอง ฉันจะหาทุกอย่างทีเธอต้องการให้ได้นะทีรัก" เรโกะหรีตามองชิเซด้วยความรักทีแม่มีให้ลูก ลูกน้องและพนักงานของเธอมองว่าเธอเป䧔นผู้บริหารทีโหดเหียมและเคร่งครัด แต่กับลูกสาวของตัวเอง เธออ่อนหวานราวกับนําเชือม "แค่ตามใจชิเซอย่างเดียวคงไม่ดีต่อการศึกษาของเธอหรอก บางครั䧏งก็ต้องเข้มงวดบ้าง" "เธอไม่ต้องเรียนรู้อะไรอีกแล้ว สมองของเธอพัฒนาไปไกลกว่าฉัน...ไม่สิ กว่าใครๆ ในตระกูลโฮโจ เธอจะทิ䧏งพวกเราไว้ข้างหลังในไม่ช้า" "นั䧊น...อาจจะจริง แต่..." ชิเซเข้าใจดีว่าเด็กอายุ 7 ขวบปกติจะไม่สามารถเข้าใจบทสนทนาแบบนีได้ แม้แต่ทีโรงเรียน เธอก็มักจะไม่สามารถสนทนากับเพือนร่วมชั䧏นได้อย่างเหมาะสม ความทรงจําของไซโตะอาจจะเหนือกว่าเธอเล็กน้อย แต่ความสามารถในการคํานวณของชิเซนั䧏นอยู่ในระดับทีแตกต่างกันโดยสิ䧏นเชิง "เอาล่ะ แค่บอกฉันถ้าเธอเปลียนใจนะ" เรโกะทิ䧏งคําพูดเหล่านีไว้แล้วป䧻ดประตูอีกครั䧏ง เมือชิเซซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของไซโตะอีกครั䧏ง เขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึน เขาหันศีรษะบนหมอน สีหน้ายังคงงัวเงีย "อะไร...? ฉันได้ยินเสียงป䧎าเมือกี...?" "เธอไม่ต้องกังวลเรืองนั䧏นหรอก" "บางทีฉันควรกลับบ้านเร็วๆ นีไหม? ฉันจะอยู่ทีนีทั1งวันไม่ได้หรอก" "ไม่จริงนะ" ชิเซอิเกาะแขนไซโตะไว้แน่นขณะทีเขาพยายามจะลุกขึน "ชิเซะอยากให้คุณอยู่กับเธอตลอดไป นั,นคือความปรารถนาเดียวของเธอ" "ถ้าเธอต้องการให้ฉันอยู่ ฉันก็ไม่ว่าอะไร..." "ตลอดไปเหรอ? ชิเซะอยากให้คุณอยู่กับเธอตลอดไป" "ใช่ ตลอดไป" ไซโตะพูดด้วยนําเสียงอ่อนโยน ขณะทีกลิ,นหอมน่าพึงใจของเขาห่อหุ้มชิเซอิไว้ เธอพยายามอย่างหนักทีจะกลั1นรอยยิ1มไม่ให้เผยออกมาเหมือนเด็กน้อยทีมีความ สุข เธอให้เขารู้ไม่ได้ ให้เขาอ่านสีหน้าของเธอไม่ได้ นั,นคือเหตุผลทีเธอยังคงทําหน้าตายืดเยือต่อไป "ถ้าอย่างนั1น...สัญญา สัญญาว่าพีชายจะอยู่กับชิเซะตลอดไป" "ฉันสัญญา" พวกเขาเคลือนศีรษะเข้ามาใกล้กัน ขณะทีประสานนิ1วก้อยเพือสัญญากัน