ClassnoDaikirai Vol.5

ดัชนี ภาพประกอบ บทนํา.....................................................................1 บทที 1....................................................................3 บทที 2....................................................................58 บทที 3....................................................................129 บทที 4....................................................................179 บทส่งท้าย.....................................................................215 คําหลัง...................................................................222 บทนํา เหตุการณ์นีเกิดขึนในช่วงป_แรกทีพวกเขาเรียนอยู่มัธยมปลาย ระหว่างทางกลับบ้านหลังจากเลิกงานพาร์ทไทม์ทีร้านกาแฟท้องถิ,น ฮิมาริได้บังเอิญเจอไซโตะ เขากําลังนั,งอยู่บนม้านั,งในสวนสาธารณะใกล้ๆ อย่างโดดเดียวไร้เพือน แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องกระทบตัวเขา ทําให้เขาดูเศร้าสร้อยราวกับจะหายไปจากโลกนีในชั,วขณะถัดไป จนถึงตอนนั1น ฮิมาริเคยเห็นแต่การพูดคุยเล่นกันระหว่างอากาเนะเพือนสนิทของเธอกับไซโตะ ในฐานะทายาทของตระกูลโฮโจผู้โด่งดังทียืนอยู่บนจุดสูงสุดของอันดับโรงเรียนมาโ ดยตลอด ไซโตะดูเหมือนคนทีอยู่ไกลเกินเอือมสําหรับเธอ แต่นั,นหรือคือความอ่อนแอในตอนนีทีทําให้เธอเอ่ยปากเรียกเขา? "ไซโตะคุง" "...โอ๊ะ อิชิคุระเหรอ?" ไซโตะเงยหน้าขึน "คุณทําอะไรอยู่?" "เปล่า ไม่ได้ทําอะไร" เขาพูดโดยไม่มีแววอารมณ์ใดๆ ในนําเสียง "ไม่กลับบ้านเหรอ?" "วันนีพ่อแม่อยู่บ้าน" "ยิ,งควรกลับบ้านเร็วๆ สิเนอะ?" ไซโตะแค่ยักไหล่ "ช่วงนีฉันไม่อยู่บ้านน่าจะดีกว่า" "อ่า..." เพราะคําพูดนี ฮิมาริจึงเริ,มมองไซโตะในมุมทีต่างออกไปอีกครั1ง จนถึงตอนนั1น เธอคิดว่าไซโตะเป6นคนทีโชคดีทีสุด เกิดมาพร้อมพรตั1งแต่เกิด เกิดในครอบครัวรํารวย มีชีวิตทีสมบูรณ์พร้อมกับพ่อแม่ทีรักเขา เธออิจฉาทีเขาถูกผลักไปบนเส้นทางทีง่ายดายในเกมแห่งชีวิตนี แต่กลับไม่ใช่แบบนั1นเลย เช่นเดียวกับฮิมาริ เขาก็มีป.ญหาและความกังวลของตัวเองเช่นกัน เขาแค่แข็งแกร่งพอทีจะไม่แสดงสิ,งนั1นออกมาภายนอก...เหมือนผู้ปกครองทีเด็ดขา ดนั,งอยู่บนบัลลังก์ของเขา "ถ้าอย่างนั1นฉันจะอยู่เป6นเพือนคุณ!" ฮิมาริไม่รอช้าและนั,งลงข้างๆ ไซโตะอย่างกระฉับกระเฉง 1 2 "ทําไมคุณถึง..." "คุณคงเหงามากทีต้องอยู่คนเดียวใช่ไหม?" "ไม่เลย การอยู่คนเดียวทําให้ฉันได้คิดถึงหลายๆ เรือง" "แต่ไม่คิดดีกว่า! มันจะทําให้คุณบ้าไปในระยะยาว" "ก็...คุณอาจจะพูดถูก" ไซโตะยอมรับอย่างไม่เต็มใจ ในการตอบสนอง ฮิมาริโน้มตัวเข้าหาเขา "ใช่ไหมล่ะ? มาคุยกันเถอะ! เราไม่ค่อยมีโอกาสได้คุยกันมากนักใช่ไหม?" "ฮึ...คุณจะตามบทสนทนาทีซับซ้อนของฉันทันไหม?" "กรุณาเลือกหัวข้อทีฉันเข้าใจได้ด้วย!" ไซโตะคิดอยู่ครู่หนึง "นานมาแล้ว โมโมทาโร่สามารถเอาชนะป_ศาจได้ และ..." "คุณคิดว่าฉันอายุเท่าไหร่?! แล้วคุณก็เริ,มด้วยบทสรุป..." "มีประสิทธิภาพใช่ไหม?" "มีประสิทธิภาพเกินไป ถ้าถามฉัน!" แม้ว่าฮิมาริจะหัวเราะไปกับมุกตลก (?) ของไซโตะ แต่เธอก็ไม่พลาดความเศร้าทีซ่อนอยู่ในส่วนลึกของดวงตาเขา เขาอาจจะยังไม่รู้ตัวด้วยซํา ว่ามีความว่างเปล่าลึกอยู่ภายในใจของไซโตะ ซึงเขาพยายามอย่างยิ,งทีจะเติมเต็มด้วยสิ,งทีหาได้ -ฉันอยากเติมเต็มช่องว่างนั1น นั,นคือช่วงเวลาทีฮิมาริเริ,มสนใจไซโตะ 3 บทที 1 ข่าวลือ ห้องเรียนของชั䧏น 3-A เต็มไปด้วยความโกลาหลราวกับจอมปลวกทีเพิ䧊งถูกระเบิด "อากาเนะจังกับไซโตะคุงอยู่ด้วยกันเหรอ?!" "จริงเหรอ?!" "สมองสองอันดับของห้องทีทะเลาะกันตลอดน่ะเหรอ?!" "แล้วเพราะเรียนเก่ง ก็ต้องเก่งเรืองทําเด็กด้วยใช่ไหม?!" ด้วยการประกาศระเบิดลูกนี นักเรียนทุกคนตืนเต้นกันเกินจะเชือ ตรงกลางของความวุ่นวายคืออากาเนะทีหน้าแดงเป䧔นสีสดใสขณะตัวสั䧊นด้วยความโกร ธ ส่วนไซโตะแข็งทือด้วยความกลัว ไม่มีใครรู้ว่าเมือไหร่เธอจะระเบิดออกมา เมือพูดถึงการทําให้สถานการณ์สงบและกลบเกลือนเรือง อากาเนะเป䧔นคนทีแย่ทีสุดเท่าทีจะจินตนาการได้ "ฉ䦳ฉ䦳ฉันกับไซโตะไม่ได้อยู่ด้วยกันนะ! ถ้าฉันอยู่กับผู้ชายเละเทะแบบนั䧏น ฉันคงกลายเป䧔นเมือกไปแล้ว!" ไซโตะอยากจะโต้กลับคําดูถูกนั䧏น แต่เขาอยากหลีกเลียงการเติมนํามันลงในกองไฟ การรอให้พายุผ่านไปเป䧔นทางเลือกทีดีทีสุด "แต่ฉันเห็นพวกเขามาก่อนนะ! พวกเขาเดินผ่านย่านช้อปป䧻䧏งด้วยกัน" "โว้ว พวกเขาไปเดทกันเหรอ?" "มันชัดเจนแล้ว!" เมือถูกกดดันด้วยหลักฐานเพิ,มเติม อากาเนะก็กรีดร้อง "คัดค้าน! ข่าวลือ! และมันไม่ใช่เดทด้วย! เขาตามตือฉัน! ฉันกําลังคิดจะแจ้งตํารวจเร็วๆ นีอยู่แล้ว!" "โฮโจคุงเป6นพวกตามตือเหรอ?" "ใช่แล้ว! เขาตามฉันไปทีบ้าน มองเข้าไปในตู้เย็นของฉันตอนทีฉันไม่รู้ตัว!" "โฮโจคุงบ้าไปแล้ว..." "เขายังแอบมองฉันผ่านรอยแตกของพืนไม้ด้วย!" "ช่างเป6นคนเลวจริงๆ..." นั,นเป6นข้อกล่าวหาทีบ้าคลั,งทีคุณพูดออกมา แล้วไงต่อ จะตัดนิ1วฉันเหรอ?-ไซโตะสาปแช่งในใจ แม้ว่าอากาเนะจะพยายามทําให้เรืองราบรืนเพือประโยชน์ของทั1งคู่ แต่ความเสียหายทีเขาได้รับนั1นยิ,งใหญ่เกินไป เขาสัมผัสได้ถึงช่องว่างทีกว้างขึนระหว่างตัวเองกับเด็กผู้หญิงคนอืนๆ ในชั1นเรียน บางคนเริ,มแชร์ข้อมูลกันผ่านสมาร์ทโฟนแล้ว นีถึงระดับทีต้องฟ0องร้องหมิ,นประมาทแล้ว ไซโตะตัดสินใจหาทางเลือกเพือให้แน่ใจว่าเขาจะได้ทีมกฎหมายทีเหมาะสมซึงรู้จริงว่ ากําลังทําอะไรอยู่ โชคดีทีมีเด็กผู้ชายคนหนึงเสนอคําให้การทีถูกต้องซึงทําลายข้อกล่าวหาทีไม่ถูกต้องของอ ากาเนะ "ฉันสงสัยว่าเขาเป6นพวกตามตือนะ ฉันเห็นพวกเขานัดเจอกันทีประตูหลังเมือวันก่อน" "นัดเจอกัน...?!" อากาเนะหน้าซีด ไซโตะก็เริ,มเหงือแตกพล่าน เขาแน่ใจว่าพวกเขาระวังรอบข้างแล้ว แต่กลับมีเพือนร่วมชั1นคนหนึงบังเอิญเห็นพวกเขาเข้า 4 "เจอกันเหรอ? นั䧊นมันต้องเป䧔นเดทแน่!" "พวกเขากําลังคบกัน!" "ไม่มีทางทีพวกเขาจะไม่อยู่ด้วยกัน!" นักเรียนคนอืนๆ ยิ䧊งตืนเต้นมากขึนไปอีก "เราไม่ได้คบกัน!" "แต่คุณสองคนสนิทกันมากใช่ไหม?" "ไม่เลย! เราทะเลาะกันตลอดเวลา! ใช่ไหม ไซโตะ?!" "ผมไม่ได้พยายามจะฆ่าคุณนะ ขอแค่พูดให้ชัด!" ไซโตะพูดแทรกขึนมา "ฉันไม่ได้ยั䧏งมือเลยสักนิด!" อากาเนะคําราม "ฉันรู้ดีเกินไป!" ไซโตะมองว่ามันเป䧔นปาฏิหาริย์ทีเขายังมีชีวิตอยู่ ในขณะเดียวกัน เพือนร่วมชั䧏นของพวกเขาก็มองหน้ากัน "พวกเขาสนิทกันพอทีจะทะเลาะกันทุกวันใช่ไหม?" "ใช่ ใช่ และพวกเขาก็คุยกันตลอดเวลา" "ฉันคิดว่าพวกเขาเหมาะสมกัน!" "พ䦳พวกเรา...ไม่เหมาะสมกัน...!" อากาเนะดูเหมือนจะถึงขีดจํากัดของเธอแล้ว เพราะเธอไม่แม้แต่จะพยายามโต้แย้งอีกต่อไป เธอแค่กําหมัดแน่น สั䧊นด้วยความโกรธ ไซโตะตัดสินใจว่าเขาต้องเป䧔นคนคลีคลายสถานการณ์และพูดขึนมา 5 "ใจเย็นๆ ทุกคน ไม่มีทางทีผมจะคบกับผู้หญิงแบบเธอได้หรอก"