ClassnoDaikirai Vol.8

ภาพประกอบ บทนํา ตั䧏งแต่อายุยังน้อย ไซโตะมักจะใช้เวลากลางคืนอยู่บ้านคนเดียวเสมอ โดยปกติแล้วในช่วงเวลานั䧏นจะมีบะหมีกึงสําเร็จรูปหนึงถ้วยวางอยู่บนโต๊ะ มีเพียงเสียงครางของตู้เย็นทีดังขึนในบ้านทีเงียบสงัด ห้องครัวไม่มีร่องรอยการใช้งานเลย ขณะทีไซโตะวัย 10 ขวบเพียงแค่นั䧊งอยู่ทีโต๊ะ จ้องมองกระดาษแผ่นหนึง เขาคิดว่าจะมอบให้พ่อแม่ถ้าเผอิญพวกเขาแวะมา แต่แทนทีจะเป䧔นอย่างนั䧏น เขากลับได้ยินเสียงเป䧻ดประตูหน้า ไซโตะถอนหายใจแล้วเดินไปทีนั䧊น พวกเขาแต่งตัวดูดี ดูเหมือนจะออกไปดูหนังหรือคอนเสิร์ต เพราะทําตัวเหมือนคนแปลกหน้าในบ้านของไซโตะ ทั䧏งคู่เป䧔นคนหน้าตาดี พ่อของเขาสวมแจ็กเก็ตราคาแพง ส่วนแม่ของเขามีกลิ䧊นนําหอม ทั䧏งคู่ดูไม่เหมือนคนในวัยทีมีลูกเลย "...พวกคุณกําลังจะออกไปเหรอ?" ไซโตะถาม แต่กลับเจอกับสายตาเหยียดหยามของพ่อ "มันไม่เกียวกับแก" "ไปกินข้าวเย็นเถอะ แกมีบะหมีกึงสําเร็จรูป ก็คงพอแล้วใช่ไหม?" แม่ของเขายุ่งอยู่กับการจัดตําแหน่งสร้อยคอ ไม่แม้แต่จะมองไซโตะ มันเป䧔นสร้อยคอทีมีเพชรเม็ดใหญ่ติดอยู่ มันโดดเด่นในทางลบเพราะขนาดของมัน ไม่เข้ากับแม่ของเขาเลย แม่ของเพือนร่วมชั䧏นของเขามักจะใส่ชุดทีดูสบายๆ มากกว่า "นีครับ ครูประจําชั䧏นให้ผมส่งให้คุณ" ไซโตะยืนกระดาษแผ่นนั䧏นให้พวกเขา "หือ? นั䧊นอะไรวะ?" พ่อของเขาบ่นและก้มลงมองกระดาษด้วยความไม่พอใจ "นีคือประกาศเกียวกับชั1นเรียนเป]ดทีให้ผู้ปกครองเข้าร่วม" "ทําไมเราต้องไปทีนั,นด้วย? เราก็ยุ่งพอตัวอยู่แล้ว" "ใช่เลย เด็กพวกนั1นจะทําตัวเก่งมีอะไรน่าสนุก?" พ่อแม่ของเขาไม่ได้พยายามป]ดบังความดูถูกเลยแม้แต่น้อย "ผมก็ไม่สนใจเหมือนกัน แต่ครูประจําชั1นบอกว่าอย่างน้อยให้ไปสักครั1ง ผมเลยคิดว่าเอามาให้คุณดีกว่า" ไซโตะยืนเอกสารให้พ่อแม่ของเขา เนืองจากพวกเขาไม่มีทีท่าว่าจะรับมัน "แล้วฉันก็บอกว่าไม่สนใจ!" แม่ของไซโตะตบมือเขา เพราะเหตุนั1น เอกสารจึงร่วงลงพืน "อย่าทําให้ฉันเสียเวลากับเรืองไร้สาระเลย แล้วถ้าเราดูหนังไม่ทันล่ะจะทํายังไง?" พ่อของไซโตะเหยียบกระดาษแล้วเดินออกไปทางประตู รอยย่นปรากฏบนกระดาษ ฉีกขาดในบางส่วน และทิ1งรอยเท้าสกปรกไว้ "เดียวก็เอาไปทิ1งขยะนะ!" คําดุด่าอย่างรุนแรงของแม่คือสิ,งสุดท้ายทีไซโตะได้ยิน ก่อนทีประตูจะป]ดลงตรงหน้าเขา ตอนนีไซโตะกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั1งในบ้านอันมืดมิดของเขา ความอบอุ่นทั1งหมดในบ้านหายไป และถึงแม้จะยังเป6นฤดูใบไม้ร่วง แต่กลับรู้สึกเหมือนฤดูกาลเปลียนเป6นกลางฤดูหนาวเพราะความหนาวเย็นจนแท บไม่น่าแปลกใจถ้าลมหายใจของเขาจะกลายเป6นนําแข็งต่อหน้า เขาคาดหวังอะไรจากเรืองนีกันแน่? ไซโตะยักไหล่ราวกับยอมรับผลลัพธ์นีแล้วหยิบกระดาษทียับยู่ยีขึนมา "...ไร้ค่า" เขาพูดและขยีกระดาษในมือ บทที 1 - การหย่าร้าง ขณะกอดอาคาเนะไว้ในอ้อมแขน ไซโตะรู้สึกสับสนหวานซึง เธอจับเสือของเขาด้วยมือทั1งสองข้าง เงยหน้ามองเขา แก้มของเธอแดงกํา ดวงตาของเธอสะท้อนภาพไซโตะ ลมหายใจแผ่วเบาลอดผ่านริมฝ_ปากอวบอิ,มทีเหมือนกลีบดอกซากุระ ภาพของเธอในยามเช้าทีส่องประกายนั1นช่างน่าทึง มากเสียจนไซโตะอดไม่ได้ทีจะยอมจํานนต่อความปรารถนาและสัมผัสเส้นผมของอา คาเนะ "อืม..." เมือนิ1วของเขาแตะถึงอาคาเนะ คอของเธอก็กระตุกเบาๆ แต่เธอไม่ได้พยายามหลบหนี กลับกระชับมือทีจับเสือของเขาแน่นขึน "ไซ-ไซโตะ...?" เสียงของเธอฟ.งดูสับสน ใกล้จะแตกเป6นเสียงสะอืน แค่ได้ยินเสียงนั1นก็ทําให้หัวใจของไซโตะเต้นเร็วขึนอีก แม้ห้องครัวจะเงียบสงบ แต่มีเพียงเสียงหัวใจของเขาทีดังอืออึง เมือประตูเป]ดออกเพือนําทางเขาไปสู่ความรู้สึกทีไม่คุ้นเคยนี แสงทีส่องออกมาจากโลกใหม่นีสว่างเกินไป จนทําให้ไซโตะแทบจะยืนไม่อยู่ -ฉัน...ชอบอากาเนะ...เหรอ? เขาไม่รู้ เขาไม่เคยจินตนาการว่าตัวเองจะตกหลุมรักใครสักคนได้ ตั1งแต่สมัยประถม เพือนร่วมชั1นมักจะพูดถึงคนทีชอบหรือเกลียดอยู่เสมอ และเพราะความรักมักเป6นหัวข้อในเกมหรือนิยาย เขาจึงรู้จักแนวคิดนีดี อย่างไรก็ตาม เขาอ่านนิยายรักทั1งโลกก็ยังไม่เข้าใจ ทําไมถึงผูกพันกับคนเพียงคนเดียวขนาดนั1น? ทําไมคนเราถึงยอมเสียงชีวิตและเลือกความรักในทีสุด? เมือเทียบกับนิยายรัก การอ่านนิยายสืบสวนหรือเล่นเกมสยองขวัญกลับน่าพอใจมากกว่า