ClassnoDaikirai Vol.6

⠀ ⠀ ⠀ ⠀ ⠀ ⠀ คลาสโนะไดกิไรนะโจชิโตะเคคคอนซูรุโคโตะ นิ นัตตะ เล่มที 6 เขียนโดย: เซจู อามาโนะ ภาพประกอบโดย: นานามิ นารุมิ แปลโดย: CClaw Translations นีไม่ใช่คําแปลอย่างเป䧔นทางการ แต่เป䧔นคําแปลและอีบุ๊กทีทําโดยแฟนๆ โปรดสนับสนุนผู้เขียนด้วยการซือฉบับจริงจากAmazonᲉBookwalkerหรือร้านอืนๆ ภาพประกอบ บทนํา เมืออากาเนะยังเด็ก เธอมักจะอยู่บ้านคนเดียว เมือกลับถึงบ้าน เธอจะหยิบกุญแจประตูหน้าจากกระเป(าเป0และเข้าไปข้างใน "ฉันกลับมาแล้ว" เธอเรียกเข้าไปในความมืดภายในบ้าน แต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา ถึงอย่างนั1น เธอยังคงทําพิธีกรรมนีทุกวันโดยไม่รู้สาเหตุทีแท้จริง บ้านของเธอค่อนข้างเย็นและไม่เป6นมิตร ขณะทีเธอเดินขึนบันไดไปยังห้องของเธอ และวางกระเป(าเป0ลงบนพืน เนืองจากมาโฮเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลอีกครั1ง เตียงของเธอจึงถูกจัดอย่างเรียบร้อย ไม่มีร่องรอยของชีวิตใดๆ เหลืออยู่ มีเพียงตุ๊กตาแมวตัวหนึงทียืนเฝ0าอยู่ -หวังว่ามาโฮจะหายดีเร็วๆ นะ... อากาเนะทําการบ้านเสร็จ เตรียมทุกอย่างสําหรับการเรียนในวันถัดไป และเริ,มทํางานบ้าน เธอทําความสะอาดทั,วไป ซักผ้า ล้างจาน จากนั1นก็ไปทําความสะอาดห้องนํา เนืองจากพ่อแม่ของเธอยุ่งมาก เธอจึงต้องทําทุกอย่างทีทําได้เพือทําให้ชีวิตของพวกเขาง่ายขึน พ่อแม่บอกว่าเธอไม่จําเป6นต้องทําขนาดนั1น แต่พวกเขาคือคนทีหาเลียงครอบครัว อากาเนะจึงอยากช่วยเหลืออย่างน้อยในเรืองงานบ้าน เธอเตรียมแกงกะหรีสําหรับมือเย็นของวันนั1น และขณะทีกําลังยุ่งอยู่กับการหั,นผักสําหรับสลัด โทรศัพท์ก็ดังขึน -บางทีอาจจะเป6นแม่? หรือว่ามาโฮกําลังจะออกจากโรงพยาบาลเร็วๆ นี อาคาเนะรับโทรศัพท์ด้วยความคาดหวัง "ใช่ ฮัลโหล? นีอากาเนะนะคะ" "อา อากาเนะ ขอโทษนะลูก" เมือได้ยินเสียงขอโทษของแม่ ความตืนเต้นทั1งหมดในใจของอากาเนะก็หายไป "มีอะไรเหรอ?" เธอถาม พลางเดาคําพูดต่อไปของแม่ได้อยู่แล้ว "แม่ต้องทํางานล่วงเวลาอีกแล้ววันนี คิดว่าจะกลับดึกนะ" "แล้วพ่อล่ะ?" "เราสองคนต้องทํางานล่วงเวลาทั1งคู่ แล้วเราจะไปเยียมมาโฮหลังเลิกงานด้วย กินข้าวเย็นโดยไม่ต้องรอนะ" "..." อากาเนะจ้องมองหม้อแกงกะหรีทีอยู่ตรงหน้า นีไม่ใช่ปริมาณทีเด็กสาวอย่างเธอจะกินคนเดียวได้แน่นอน เพราะแทบไม่มีเวลาได้ใช้กับครอบครัว เธออย่างน้อยก็อยากเห็นรอยยิ1มของพ่อแม่ตอนกินข้าวเย็นด้วยกัน แต่นั,นก็เป6นความหวังทีไร้ประโยชน์ "...อากาเนะ? มีอะไรเหรอ?" เสียงทีเป6นห่วงของแม่ดึงอากาเนะกลับมาสู่ความเป6นจริง เธอไม่สามารถทําให้แม่ทีเหนือยล้าอยู่แล้วต้องกังวลมากขึนไปอีก มาโฮต่อสู้กับอาการป+วยหนักตั1งแต่วันทีเธอเกิดมา และเพือจ่ายค่ารักษาพยาบาล พ่อแม่ของเธอจึงทํางานหนักทุกวัน เมือเทียบกับความทุกข์ทั1งหมดทีพวกเขาต้องเผชิญ ความรู้สึกของอากาเนะเองก็ไม่ได้ใกล้เคียงเลย เธอไม่สามารถบอกแม่ได้ว่าเธอรู้สึกเศร้าและเหงาแค่ไหน เพราะนั,น...จะเป6นเพียงความเห็นแก่ตัวเท่านั1น "...ฉันไม่เป6นไร" อากาเนะแค่ยิ1มและกําโทรศัพท์แน่น การปฏิเสธ อากาเนะยืนอยู่ทีประตูหน้าบ้านของเธอ จนถึงตอนนี เธอมองไซโตะเป6นเด็กผู้ชายทีเธอเกลียดทีสุดเสมอ ดังนั1นการอยู่ร่วมกับเขาจึงพอจะทนได้สําหรับเธอ อย่างไรก็ตาม ตอนนีทีเธอตระหนักถึงความรู้สึกทีแท้จริงของตัวเอง มันช่างน่าอายเหลือเกิน น่าอายอย่างสาหัส เธอไม่รู้ด้วยซําว่าจะทําหน้าอย่างไรเมือเจอเขา จนถึงขั1นแข็งทือด้วยความกังวลว่าเธออาจจะทําอะไรน่าอึดอัด ทีจริงแล้ว เธอมีความรู้สึกว่ามันเป6นแบบนีมาระยะหนึงแล้ว เนืองจากอากาเนะไม่เคยมีประสบการณ์ด้านความรัก สถานการณ์ทีต้องแต่งงานกับเด็กผู้ชายทีเธอรักและอยู่ร่วมกับเขานั1นช่างน่าตืนเต้นเกิน ไปสําหรับเธอ -ใจเย็น ๆ...ฉันแค่ต้องทําตัวเหมือนเดิม เขาก็แค่ของสีเขียว และเพราะเขาเป6นของสีเขียว เขาจึงไม่ใช่มนุษย์ ฉันไม่มีเหตุผลทีจะต้องกังวลเกียวกับเขา ความคิดหยาบคายผุดขึนในใจเธอ ซึงเธอใช้มันเพือทําให้ตัวเองสงบลง หลังจากหายใจเข้าลึก ๆ เธอก็เป]ดประตูหน้า "โอ้ ยินดีต้อนรับกลับมา" ไซโตะทีเปลือยท่อนบนยืนอยู่ทีโถงทางเดิน กําลังดืมโปรตีนเชค เขามีผ้าขนหนูพันรอบเอว ยังเป_ยกเล็กน้อยจากการอาบนําทีอาจจะเพิ,งเสร็จไม่กีนาทีก่อน ทําตัวเหมือนชายชราทีบ่อนําพุร้อน "นีคุณทําอะไรอยู่เนีย?!" อากาเนะรีบป]ดตาของเธอด้วยกระเป(านักเรียนทันที