อินทรวิเชียรฉันท์(อิน-ทะ-ระวิ-เชียน-ฉัน) เป็นหนึ่งใน ฉันท์ที่นิยมแต่งและมีความไพเราะที่สุดในวรรณคดีไทยเป็นฉันท์ท

อินทรวิเชียรฉันท์(อิน-ทะ-ระวิ-เชียน-ฉัน) เป็นหนึ่งใน ฉันท์ที่นิยม แต่งและมีความไพเราะที่สุดในวรรณคดีไทยเป็นฉันท์ที่ตำ ราฉันท ศาสตร์ได้ให้อัตถะไว้ว่า มีลีลา รุ่งเรืองงามดั่งพระแสงแก้ววิเชียรของ ท้าวอ ั มร ิ นทราธ ิ ราช ความหมายของช ื่ อ "อ ิ นทรว ิ เช ี ยร" แปลว  า "สายฟ้าของพระอ ิ นทร " หร ื อ "อาว ุ ธของพระอ ิ นทร " ซึ่งก ็ ค ื อ ว ั ชระ ส ื่ อถ ึ งความแข ็ งแกร  งและสง  างามนิยมแต  งเพ ื่ อ ชื่นชม ยกย  องบ ุ คคลหร ื อส ิ่ งต  าง ๆ แสดงความรัก ความอาล ั ย หร ื อความเศร  า กล่าวสรรเสร ิ ญ ใช้ในงานสําค ั ญหร ื อโอกาสท ี่ เป นทางการ ถ่ายทอดข  อค ิ ดและความรูส ึ กให ไพเราะคณะและพยางค์ ๑ บท มี ๒ บาท (บาทที่ ๑ และบาทที่ ๒) ๑ บาท มี ๑๑ คำ แบ่งเป็น ๒ วรรค วรรคหน้า (วรรคที่ ๑ และ ๓) มี ๕ คำ วรรคหลัง (วรรคที่ ๒ และ ๔) มี ๖ คำ ตำ แหน่งครุ-ลหุ (บังคับเหมือนกันทุกบาท) วรรคหน้า (๕ คำ ): ครุ - ครุ - ลหุ - ครุ - ครุ วรรคหลัง (๖ คํา): ลห ุ - ลห ุ - คร ุ - ลห ุ - คร ุ - คร ุสัมผัสบังคับ (สัมผัสนอก) คำ สุดท้ายของวรรคที่ ๒ (บาทที่ ๑) ส่งสัมผัสไปรับกับคำ สุดท้ายของ วรรคที่ ๓ (บาทที่ ๒) (ไม่บังคับแต่พบนิยม) สัมผัสระหว่างคำ สุดท้ายของวรรคที่ ๑ กับคำ ที่ ๓ ของวรรคที่ ๒ ในบาทเดียวกัน สัมผัสระหว่างบท: คำ สุดท้ายของบทแรก ส่งสัมผัสไปที่คำ สุดท้ายของ วรรคที่ ๒ ในบทถ ั ดไปครุและลหุ คือลักษณะของเสียงพยางค์ในภาษาไทย โดย ครุ (คะ-รุ) คือเสียงหนัก และ ลหุ (ละ-หุ)คือเส ี ยงเบา วิธีสังเกตคำ ครุ (เสียงหนัก) พยางค์ที่มีตัวสะกดทุกแม่ (กก, กด, กบ, กง, กน, กม, เกย, เกอว) เช่น นัด, ภาพ, จริง, กิน พยางค์ที่ประสมด้วยสระเสียงยาว และไม่มีตัวสะกด เช่น มา, ไป, ตา, ดู, โต พยางค์ที่ประสมด้วยสระเกิน (อำ , ไอ, ใจย, เอา) เช่น จำ , ไป, เตา (เพราะมีเสียงพยัญชนะ ท้ายรวมอยู่ด้วย) วิธ ี ส ั งเกตคําลห ุ(เส ี ยงเบา) คำ หร ื อพยางค  ท ี่ ม ี ล ั กษณะต  อไปน ี้ น ั บเป น คําลห ุ : • พยางค์ท ี่ประสมด  วยสระเส ี ยงส ั้ น และไม  ม ี ต ั๋ วสะกด เช  น จะ, ซ ิ , ณ, ก ็ , ต ิสั ม ผัส ร ะ ห ว า ง บ ั ท ุ ครุ ลหุความรัก ฤ ยาพิษ วรจิตจะมอดไหม  ความรักริไฉไล นิรค ุ ณน ิ ยมหมอง ความรักห้านงคราญ อติสารระทมปอง ความรัก ณ ครอบครอง ภิทพ ั งทลายไป ุ ุ ุ ุ ุ ุ ุ ุ ุ ุ ุ ุ ุ ุ ุ ุ ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั ั“อินทรว ิ เช ี ยร” หมายถ ึ ง สายฟ าหร ื ออาว ุ ธของพระอ ิ นทร โดย “อ ิ นทร” หมายถ ึ ง พระอ ิ นทร  และ “ว ิ เช ี ยร” หมายถ ึ ง สายฟ าหร ื ออาว ุ ธของพระอ ิ นทร  ลักษณะบ ั งค ั บ: ๑ บท มี ๒ บาท ๑ บาท มี ๒ วรรค วรรคหน้า ๕ พยางค  วรรคหล ั ง ๖ พยางค  รวม ๑๑ พยางค์ต  อ ๑ บาท มีข  อบ ั งค ั บเร ื่ อง คร ุ –ลห ุ และ ส ั มผ ั ส โครงสร้างจําง  าย ๕ | ๖ / ๕ | ๖