หนังสือสวดมนต์ทำวัตรเช้า-เย็น

หภังสือสวดมภตยท ำวัตรเช้ำ-เย็ภ ธรรมสถำภม่อภฟรำภำครำช ๑ ค ำภ ำ กำรสวดมภตยเป็ภข้อปฏิบัติที่ส ำคัรอย่ำงหภึ่งของชำวฟุทธทั่วไป โดยเฉฟำะฟระภิกษุสงฆย สำมเมร อุบำสกอุบำสิกำ ภอกจำกเป็ภวิธีทรงจ ำฟระฟุทธฟจภยโดยมุขปำฐะแล้ว ยังช่วยให้ผู้สำธยำย และผู้ศรัทธำที่ สดับรับฟัง ได้เรียภรู้ควำมหมำย เข้ำใจเภื้อหำควำมหมำยและยังได้ไตร่ตรองค ำสอภของฟระฟุทธเจ้ำ อัภจะท ำให้เกิดควำมซำบซึ้ง เจริรศรัทธำปสำทะ บังเกิดควำมปิติเอิบอิ่มใจ สงบผ่องใสเป็ภอุบำยเสริมกำร เจริรจิตภำวภำให้เกิดปัรรำรู้แจ้งเห็ภจริงถูกต้องตรงตำมฟระสัทธรรม อัภเป็ภมรรคำสู่ควำมดับทุกขย ตำม ขั้ภตอภให้ได้ผลดียิ่งขึ้ภ จึงภับว่ำเป็ภสิริมงคลแก่ชีวิตเป็ภอย่ำงยิ่ง ภอกจำกภั้ภกำรสวดมภตยท ำวัตรยังได้รับ อำภิสงสยหลำยประกำรด้วยกัภ คือ ๑. ไล่ควำมขี้เกียจ ขมะสวดมภตย อำรมมยเบื่อ เซื่องซึม ง่วงภอภขี้เกียจคร้ำภจะหมดไป เกิดควำมแช่มชื่ภ กระฉับกระเฉงขึ้ภ ๒. ตัดควำมเห็ภแก่ตัว เฟรำะขมะภั้ภอำรมมยของเรำไปหภ่วงอยู่ที่กำรสวดมภตย ไม่ได้คิดถึงตัวเอง ควำมโลภ โกรธ หลงจึงมิได้กล้ ำกรำยเข้ำสู่วำระจิต ๓. ได้ปัรรำ กำรสวดมภตยโดยรู้ค ำแปล รู้ควำมหมำย ย่อมท ำให้ผู้สวดได้ปัรรำควำมรู้ ๔. จิตเป็ภสมำธิ เฟรำะขมะภั้ภผู้สวดต้องส ำรวมใจแภ่วแภ่ มิฉะภั้ภจะสวดผิดได้หภ้ำลืมหลัง เมื่อจิตเป็ภ สมำธิ ควำมสงบเยือกเย็ภใภจิตจะเกิดขึ้ภ ๕. ได้เฝ้ำฟระฟุทธเจ้ำ เฟรำะขมะภั้ภผู้สวดมีกำย วำจำปกติ(มีศีล) มีใจแภ่วแภ่ (มีสมำธิ) มีควำมรู้ระลึกถึง คุมควำมดีของฟระฟุทธเจ้ำ (มีปัรรำ) เท่ำกับได้เฝ้ำฟระองคยด้วยกำรปฏิบัติบูชำครบไตรสิกขำอย่ำง แท้จริง ขอให้ผู้ได้รับหภังสือเล่มภี้ โปรดใช้ให้เกิดประโยชภยให้เกิดอำภิสงสยดังได้กล่ำวไว้ใภตอภต้ภ ก็จะเป็ภผู้ที่ประสบแต่ควำมเป็ภสิริมงคล บังเกิดควำมสุข ควำมสงบแก่จิตใจ ตำมควรแก่ควำมเฟียร ของแต่ละบุคคลอย่ำงแภ่ภอภ และขออภุโมทภำบุรกับทุกท่ำภที่ร่วมเป็ภเจ้ำภำฟใภกำรจัดฟิมฟยหภังสือ สวดมภตยเล่มภี้ขอให้ท่ำภได้รับอำภิสงสยแห่งมหำทำภบำรมีให้เจริรไปด้วย อำยุ วรรมะ สุขะ ฟละ ปฏิภำม ธภสำรสมบัติ ทุกทิวำรำตรีเทอร ฟระครูบำชัยประสิทธิ์ ภิกฺขุ ประธำภสงฆยธรรมสถำภม่อภฟรำภำครำช ภำยใต้กำรดูแลของมูลภิธิรำวดี วัฑพกำภภทย กหภังสือสวดมภตยท ำวัตรเช้ำ-เย็ภ ธรรมสถำภม่อภฟรำภำครำช ๒ สำรบัร ค ำภ ำ สำรบัร ค ำอธิษฐำภก่อภสวดมภตย ค ำท ำวัตรเช้ำ ภมัสกำรฟระรัตภตรัย (ท ำวัตรเช้ำ) ๑ ค ำกรำบฟระรัตภตรัย ๓ ปุฟฟภำคภมกำร ๕ ฟุทธำภิถุติ ๖ ธัมมำภิถุติ ๑๐ สังฆำภิถุติ ๑๒ รตภัตตยัปปมำมคำถำ ๑๕ สังเวคปริกิตตภปำฐะ ๑๘ ส ำหรับภิกษุสำมเมรสวด ๒๔ ส ำหรับอุบำสก-อุบำสิกำสวด ๒๕ ค ำท ำวัตรเย็ภ ภมัสกำรฟระรัตภตรัย (ท ำวัตรเย็ภ) ๒๗ ค ำกรำบฟระรัตภตรัย ๓๙ ปุฟฟภำคภมกำร ๓๑ ฟุทธำภุสสติ ๓๒ ฟุทธำภิคีติ ๓๔ ธัมมำภุสสติ ๓๘ ธัมมำภิคีติ ๔๐ สังฆำภุสสติ ๔๔ สังฆำภิคีติ ๔๖ ขหภังสือสวดมภตยท ำวัตรเช้ำ-เย็ภ ธรรมสถำภม่อภฟรำภำครำช ๓ คำถำโฟธิบำท ๕๐ คำถำมงคลจักรวำลทั้งแปดทิศ ๕๔ บำรมี ๓๐ ทัศ ๕๖ ค ำแผ่เมตตำแบบฟื้ภเมือง ๕๙ วัภทำหลวง ๖๐ วัภทำภ้อย ๖๑ บทสวดกัมมัฏฐำภล้ำภภำ ๖๑ ค ำกรำบฟระรัตภตรัย ๖๔ บทฟิจำรมำอำกำร ๓๒ ประกำร ๗๕ บทปลงสังขำร ๘๒ วิธีบวชเภกขัมมะ ศีล ๘ ๙๐ ค ำสมำทำภศีล ๘ ๙๑ ค ำสมำทำภกรรมฐำภ ๙๖ ค ำลำบวชเภกขัมมะ ศีล ๘ ๙๗ ค ำอำรำธภำศีล ๕ ๙๘ อำรำธภำธรรมสรภัรระ ๑๐๐ ค ำถวำยสังฆทำภ ๑๐๑ ค ำถวำยสังฆทำภ (อุทิศให้แก่ผู้ตำย) ๑๐๒ ค ำกล่ำวถวำยภัตตำหำร ๑๐๓ ค ำลำฟระกลับบ้ำภ ๑๐๔ คหภังสือสวดมภตยท ำวัตรเช้ำ-เย็ภ ธรรมสถำภม่อภฟรำภำครำช ๔ ค ำอธิษฐำภก่อภสวดมภตย ข้ำแต่ฟระฟุทธเจ้ำ ฟระธรรมเจ้ำ ฟระสังฆะเจ้ำ ข้ำฟเจ้ำ ขอภอบภ้อม อัรเชิรเทฟยดำที่อยู่ใภรอบจักรวำลทั้งหลำย โปรดเสด็จมำฟังกำรสวดมภตย ของข้ำฟเจ้ำ ขอได้โปรดมำโมทภำ ประสิทธิ์ประสำทฟร และเสริมบำรมี ให้แก่ข้ำฟเจ้ำและครอบครัว ด้วยเทอร ข้ำฟเจ้ำและครอบครัวขอขมำกรรม หำกกรรมใดที่ข้ำฟเจ้ำได้กระท ำ แล้วผิดฟลำดประกำรใดด้วยกำย วำจำ และด้วยใจก็ดี ตั้งแต่อดีตชำติเป็ภ ต้ภมำจวบจภใภวัภภี้ ที่ตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจก็ดี ทั้งที่ข้ำฟเจ้ำระลึกได้ก็ดี ระลึกไม่ได้ก็ดีขอทุกๆ ฟระองคย จงโปรดเมตตำ อโหสิกรรม ให้แก่ข้ำฟเจ้ำ อย่ำได้จองเวรจองกรรมแก่กัภต่อไปเลย งหภังสือสวดมภตยท ำวัตรเช้ำ-เย็ภ ธรรมสถำภม่อภฟรำภำครำช ๑ ทําวัตรเช้า นมัสการพระรัตนตรัย ****************** โยโส ภะคะวาอะระห ั ง ส ั มมาส ั มพท ุ โธ พระผม ู ้ี พระภาคเจา ้ น ้ น ั พระองคใ์ ด, เป็ นพระอรหันต์, ดบ ั เพล ิ งก ิ เลสเพล ิ งท ุ กขส ์ิ ้ นเช ิ ง, ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง; สวากขาโต เยนะ ภะคะวะตา ธัมโม พระธรรม เป็ นธรรมอันพระผู้มีพระภาคเจ้า, พระองค์ใด, ตรัสไว้ดีแล้ว; ส ุ ปะฏปิั นโน ยส ั สะ ภะคะวะโต สาวะกะส ั งโฆ พระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า, พระองค์ใด, ปฏิบัติดีแล้ว;หภังสือสวดมภตยท ำวัตรเช้ำ-เย็ภ ธรรมสถำภม่อภฟรำภำครำช ๒ ตัม มะยัง ภะคะวันตัง สะธัมมัง สะสังฆัง, อิเมหิ สักกาเรหิ ยะถาระหังอาโรปิ เตหิ อะภปิ ู ชะยามะ, ขา ้ พเจา ้ ท ้ ง ั หลาย,ขอบ ู ชาอยา ่ งยง ิ่ , ซึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้า พระองคน ์ ้ น ั , พร ้ อมท ้ ง ั พระธรรม และพระสงฆ์, ดว ้ ยเคร ื่องสก ั การะท ้ ง ั หลายเหล ่ าน ้ ี , อน ั ยกข ้ึ นตามสมควรแลว ้ อยา ่ งไร; สาธ ุ โน ภน ั เต ภะคะวา ส ุ จ ิ ระปะร ิ น ิ พพโ ุ ตปิ ขา ้ แต ่ พระองคผ ์ เ ู ้ จร ิ ญ, พระผู้มีพระภาคเจ้า, แม้ปรินิพพานนานแล้ว, ทรงสร ้ างค ุ ณอน ั สา ํ เร ็ จประโยชนไ์ วแ ้ ก ่ ขา ้ พเจา ้ ท ้ ง ั หลาย; ปัจฉิมา ชะนะตาน ุ กัมปะมานะสา ทรงมีพระหฤทัยอนุเคราะห์, แก ่ พวกขา ้ พเจา ้ , อน ั เป็ นชนร ุ ่ นหลง ั ; อเ ิ ม ส ั กกาเร ท ุ คคะตะปั ณณาการะภ ู เต ปะฏค ิ คณ ั หาต ุ ขอพระผู้มีพระภาคเจ้า,จงรับเครื่องสักการะ, อันเป็ นบรรณาการของคนยากท ้ ง ั หลายเหล ่ าน ้ ี ;หภังสือสวดมภตยท ำวัตรเช้ำ-เย็ภ ธรรมสถำภม่อภฟรำภำครำช ๓ อม ั หากง ั ทฆ ี ะร ั ตตง ั ห ิ ตายะ ส ุ ขายะ เพื่อประโยชน์และความสุขแก ่ ขา ้ พเจา ้ ท ้ ง ั หลาย, ตลอดกาลนาน เทอญฯ คํากราบพระรัตนตรัย อะระห ั ง ส ั มมาส ั มพท ุ โธ ภะคะวา พระผู้มีพระภาคเจ้า, เป็ นพระอรหันต์, ดบ ั เพล ิ งก ิ เลส เพล ิ งท ุ กขส ์ิ ้ นเช ิ ง, ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง; พท ุ ธ ั ง ภะคะวน ั ตง ั อะภว ิ าเทม ิ ข้าพเจ้าอภิวาทพระผู้มีพระภาคเจ้า,ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน; (...กราบ...) สวากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม พระธรรมเป็ นธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้า, ตรัสไว้ดีแล้ว; *******************